JIJY_FAIRYTOPIA

ณ จุดที่ตัวฉันเป็นอยู่ตอนนี้ 

ฉันไม่รู้ว่า ตัวฉันเป็นอะไร ในฐานะอะไร

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมาวันนี้

เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า "ฉันไม่ได้มีตัวตน"

 

หลายสิ่งกระทบความรู้สึกอย่างรุนแรง

หลายเหตุการณ์ที่ส่งผลให้ความตั้งใจ กลับกลายเป็น ความท้อแท้

หลายเรื่องราว ทำให้ฉันกลับมาถามตัวเองว่า

ฉันจะทำเพื่ออะไร หรือเพื่อใคร

ความรู้สึก น้อยใจ และเสียใจ กลับพรั่งพรูออกมาเรื่อย ๆ

และโถมเข้ามา จนฉันรู้สึกว่า

แล้วทำไม "ฉันยังต้องยืนอยู่ ณ ที่เดิม"

 

ก่อนหน้านี้ ฉันจัดโครงการขึ้นมา โครงการหนึ่ง
ฉันตั้งใจว่า อยากจะทำ อยากจะจัด

อยากให้พวกเธอได้พัฒนาตนเอง

อยากให้พวกเธอ ได้ภูมิใจในตัวเอง
แม้จะเหนื่อย เพราะต้องทำงานล่วงเวลา ต้องตอบคำถามผู้บริหาร ต้องประสานงาน

แต่สุดท้าย สิ่งที่ได้กลับมา

คือ ฉันผิด ที่จัดโครงการนี้ขึ้นมา

เหมือนคนที่เล่นดนตรี ตั้งใจเล่น มีความสุขที่จะเล่น

แต่เธอไม่ฟัง หากแต่ทำลายมันอีก

แค่อยากจะขอ ความจริงใจ ในคำพูดสักหน่อย เท่านั้นเอง

 

และวันนี้ แค่ขอเจอ

แต่เมื่อมาถึง เหลือแค่สิบกว่าคน

เกิดอะไรขึ้น..........

แต่ครั้งนี้ ก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี ว่า "ฉันไม่ได้มีตัวตน"

และครั้งนี้ จะขอเป็นครั้งสุดท้าย... 

ฉันคงไม่มีเรี่ยวแรงพอ ที่จะทำอะไรให้พวกเธอ อีกแล้ว

ก็ฉันบอกแล้วว่า ฉันไม่ใช่ครูที่ดี

เสียใจที่ดูพวกเธอ ผิดไป

 

แต่ขอขอบคุณ สำหรับอีกหลายแรงใจดี ๆ ที่คอยส่งให้มา

ขอบคุณ ความรู้สึกดี ๆ ที่ให้กัน

ขอบคุณ อีกหลาย ๆคน ที่ยังยืนอยู่ข้างกัน

 

 

 

<iframe src="http://ra.truelife.com/ra/miniroom_template.jsp?roomid=7434977" name=roomNo id=roomNo width=400 height=200 marginwidth=0 marginheight=0 scrolling=no frameborder=0></iframe>

หลังจากที่ได้เล่าเรื่องราวและประสบการณ์มากมายพร้อมกับระบายความคับแค้นที่มีอยู่ในใจของพวกเรา MITT สจพ. ปราจีนบุรี ให้ อาจารย์ฟัง ท่านก็ได้ให้ข้อคิดกับพวกเรา ซึงมันเป็นกำลังใจ ให้พวกเราได้อย่างดี ความน้อยเนื้อต่ำใจ และคำพูดที่เคยถูกเสียดสี ได้ถูกลบทิ้งจากใจสิ้น.....และนี่คือทั้งหมด...ของอาจารย์ที่ศิษย์จะเก็บและจดจำตลอดไป

 

"แม้จะมีคำพูดที่ไม่เหมาะสมจากอาจารย์ด้อยวุฒิภาวะบางคนที่ทำให้ศิษย์เก่าบางคนต้องชอกช้ำใจ ผมขอให้พวกเราจงอย่าไปจดจำให้เสียอารมณ์ จงหยิ่งและยึดมั่นในศักดิ์ศรี MITT ปราจีนบุรีต่อไป คิดเสมอว่า เราคือผู้ที่บุกเบิกให้มีคณะ IT ใน สจพ. ขึ้นมาได้ จนทำให้หลายคนได้มีหน้ามีตา มีตำแหน่ง พวกเขาไม่มีวันรู้ว่า การเริ่มงานใดๆ จาก scratch หรือไม่มีอะไรเลย กับการมาต่อยอดที่คนอื่นเขาต่อสู้ให้เกิดมาได้อย่างยากแค้นนั้น มันต่างกันอย่างไร คนที่พูดนั้น คือคนที่ไม่เคยเริ่มต้นสิ่งใหม่ หรือสร้างสรรค์อะไรใหม่ด้วยตัวเอง จึงไม่รู้ว่า การพูดกับการทำนั้นต่างกันอย่างไร พวกเขาไม่รู้ว่า การพูดนินทาว่าร้ายผู้อื่น กับการลงมือทำงานอะไรสักอย่างให้สำเร็จจริงๆ นั้น มันยากง่ายต่างกันอย่างไร

ความยากลำบาก ความขัดสนที่พวกเราได้รับ เป็นเสมือนบาดแผลครั้งหนึ่งในชีวิต ผมถือว่าเป็นผลกรรมจากการทำงานของผู้บริหาร สจพ. ทั้งคณะ ที่ต้องการให้มีหลักสูตรและคณะไอทีขึ้นมา ส่วนที่เป็นความบกพร่อง คนที่มีวุฒิภาวะควรรู้ว่า ไม่ควรจะโยนบาปให้คนใดคนหนึ่ง เพราะการทำงานทำกันเป็นทีม มีระเบียบแบบแผน โครงการ ผ่านการอนุมัติของสภาสถาบัน ซึ่งเป็นองค์กรสูงสุด ผมขอให้พวกเราถือว่า ความเล็วร้ายในอดีตเหล่านั้น คือต้นทุนที่สร้างความแข็งแกร่งและมุ่งมั่น เพื่อให้เกิดความสำเร็จในอนาคตของพวกเรา

เพชรนั้น ถึงจะตกอยู่ในตรม จะอย่างไรเสียมันก็ยังเป็นเพชร ไม่อาจเปลี่ยนไปได้ ความดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ใหม้ มุ่งทำไปเถิดจะเกิดผล ความรู้เรียนทันกันได้ ไม่วันนี้ก็วันหน้า อย่าปล่อยให้ใครมาเหยียดหยามพวกเราได้ตลอดไป เราต้องพิสูจน์ให้สังคมเห็นให้ได้ว่า ศิษย์เก่า MITT รุ่นบุกเบิกที่ปราจีนบุรี มิใช่ด้อยค่า สามารถประสบผลสำเร็จในชีวิตและในวงการไอทีได้ ไม่น้อยหน้าไปกว่าศิษย์เก่ารุ่นใด ๆ

 

ขอให้ข้อคิดและเหตุผลเพิ่มเติมอีกหน่อย ที่ไม่อยากให้พวกเราเอาคำพูดของบางคนที่ทำให้พวกเราต้องเสียใจมาเป็นอารมณ์ก็เพราะว่า คนที่มีวุฒิภาวะพอเป็นอาจารย์ได้นั้น ไม่ควรจะหลุดคำพูดเหล่านั้นออกมาได้ การที่เขาหลุดออกมาเช่นนั้น ถือได้ว่า เขาเป็นคนที่เราไม่ควรจะก้มหัวเคารพอีกต่อไป และก็ไม่ควรที่จะต้องไปง้อขออะไรจากเขาอีก จงเดินหันหน้าไปทางอื่น และก้าวไปในทิศทางของเราเองอย่างมั่นคง มองหาทางเดินที่ดีกว่าของเราต่อไป

การเรียนปริญญาเอกไอที ไม่ได้มีสอนที่เดียว มีเปิดกันเพิ่มเรื่อยๆ ขอให้ขวันขวายไปเรียนที่อื่นด้วย ไม่ใช่แค่หวังเพื่อได้ปริญญา เราต้องหวัง connection และโอกาสใหม่ๆ ขยายวงสังคมของเราให้กว้างกว่าเดิม การเรียนที่เดียวทำให้เรารู้จักคนและวิชาการที่คับแคบ กว่าจะทำตัวให้รู้จักโลกภายนอก มันต้องใช้เวลามาก

ต่อไปนี้ถ้าออกนอกระบบกันหมด ค่าเล่าเรียนคงไม่ต่างกันมากนัก จึงไม่น่าจะเป็นปัญหามาก ถึงแม้จะต้องไปเรียนต่างประเทศที่ลำบากหน่อย อย่างเช่น อินเดีย โดยใช้เงินเดือนของเราเอง แต่ผมว่า ในแง่ประสบการณ์ และวิชาการ เราจะได้อะไรมากกว่าเรียนในสถาบันที่อาจารย์บางคนมองเราเหมือนเป็นลูกเป็ดขี้เหล่

ความสำเร็จในชีวิตมันยังต้องวัดกันอีกยาวไกล วางแผนให้ดีในวันนี้ สำรวจตัวเองด้วยใจเป็นธรรมอยู่บ่อยๆ กล้าปรับเปลี่ยนตัวเองและทิศทางของการประกอบอาชีพเมื่อรู้ว่าเดินทางผิดในขณะที่ตัวเองยังอายุน้อย จะมีโอกาสที่ดีว่าในอนาคต ดีกว่าที่จะต้องยอมทนดักดานชอกช้ำอยู่กับความงี่เง่าไร้จิตใจและจรรยาบรรณของคนบางคน ซึ่งเปรียบเสมือนการสร้างคุกขึ้นมากักขังตัวเอง โลกนี้ยังกว้าง จงเข้มแข็งและกล้าเผชิญกับความเปลี่ยนเปลง มองรอบตัวให้ทั่ว ใช้สติปัญญาให้มากขึ้น กล้าคิดนอกกรอบ แล้วพวกคุณจะเห็นเอง

ผมเป็นคนแจวเรือจ้าง ที่คงส่งคุณขึ้นฝั่งได้แค่นี้ ชีวิตต่อไปในอนาคตของพวก MITT ปราจีนบุรีทุกคน ต่อไปนี้อยู่ในมือของพวกเราเอง จงใช้ความบกพร่องผิดพลาดของผมเป็นบทเรียนเพื่อสร้างชีวิตและความสำเร็จที่ดีกว่า ผมมีความเสียใจ ห่วงใยและเห็นใจที่ตัวเองเป็นสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้พวกเราทุกคนต้องมารับปัญหางี่เง่าที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงและความขัดแย้งของผู้บริหารในอดีต แต่ไม่ทราบว่าจะช่วยอะไรได้ในขณะนี้ ผมขอบอกพวกเราไว้เพียงว่า ผมได้พยายามทำดีที่สุดแล้ว ด้วยปัจจัยและโอกาสในขณะนั้น เพื่อสร้างหลักสูตรและจัดการเรียนการสอน MITT ให้มีคุณภาพไม่แพ้ที่อื่น หวังให้มีมาตรฐานระดับนานาชาติ ไม่ใช่แค่เมืองไทย ไม่ได้สุกเอาเผากิน อาจารย์ทั้งหลายที่ร่วมบริหารหลักสูตรที่พวกเราเชิญมาในงานสังสรรปีใหม่เป็นพยานได้ อาจารย์เหล่านั้นช่วยผมทั้งการเรียนการสอน การจัดการ ระบบต่างๆ ไม่ใช่ผมคิดเองโดยพละการ และระเบียบวิธีการต่างๆ ก็ผ่านกรรมการระดับสถาบันรับผิดชอบทั้งสิ้น หลักสูตรที่พวกคุณเรียน เป็นของสถาบัน ไม่ใช่ของผมคนเดียว

อาจารย์ผู้ร่วมทำงานกับผมเหล่านั้น ขณะนี้ก็เป็นทั้งนักวิชาการและผู้บริหารที่หน่วยงานทั้งภายในภายนอกยอมรับกันอย่างกว้างขวาง ดีกว่าพวกที่ดีแต่พูดจาทำร้ายจิตใจลูกศิษย์มากมายนัก หากพวกคุณยังสงสัยคุณภาพของตนเองว่า จะสู้ที่อื่น รุ่นอื่นได้หรือไม่ ก็ลองเทียบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และอนาคตของอาจารย์ในทีมผมที่สอนพวกคุณ โดยเฉพาะกลุ่มที่ไปร่วมสังสรรปีใหม่กับพวกเรากับคนที่พูดจาดูหมิ่นพวกเราก็แล้วกัน มันเป็นเครื่องพิสูจน์ได้อย่างดีว่า วุฒิภาวะกับความสามารถทางวิชาการที่แท้จริงนั้น เป็นอย่างไร"

 

 

ขอบคุณค่ะ...อาจารย์

เหงาเหลือเกิน นะจันทร์เจ้า

ความเงียบเหงาเข้าเกาะกุม

เย็นเยียบไปทุกสิ่ง

มองออกไป ไร้เงาจันทร์

 

เหงาเหลือเกิน นะคืนนี้...

ในใจมีแต่เงียบงัน

สุดท้าย ...ทุกอย่างที่อัดอั้น

ก็มาพร้อม...น้ำตา ที่พร่างพรู

 

เหงาเหลือเกิน นะใจเจ้า

ทุกอย่างรุมเร้า ..โถมเข้าหา

เหมือนพายุ..ที่สาดเข้ามา

ทำให้ใจ เจ้าต้องเปียกปอน

 

เหงาเหลือเกิน นะเธอจ๋า

เจ็บปวดปร่าไปทั้งใจ

รวดร้าวลึกถึงข้างใน

เธอจะเป็นบ้างไหมนะคนดี